1.16 Blond kameleon doznaje upokorzenia.

-­ Jestem oficjalnie gotowa do rozpoczęcia turnieju-­ oświadczyłam z promiennym uśmiechem na konferencji tego samego wieczora-­ I przysięgam,że zrobię wszystko żeby znów przynieść dumę Polsce.

Dziennikarzy było mnóstwo. Wszyscy mają wielkie oczekiwania,które staram się spełniać. Oczywiście w miarę możliwości,bo jak tylko zaczynają się pytania o życie prywatne opowiadam mi bajeczki o tym,jak to dobrze żyje mi się z rodzicami we Wrocławiu i że “w moim życiu nie ma mężczyzny”.Robiłam to z uśmiechem na ustach,bo chwilę przed konferencją miała miejsce bardzo satysfakcjonująca,chociaż napawająca równocześnie niepokojem,sytuacja.

Wychodziłam z pokoju i udawałam się na hol,gdy z pokoju naprzeciw wyszedł nie kto inny jak Caroline Wozniacki.

-­ Co ty tu robisz do cholery?!-­ warknęłam.

-­ A nie widać?-­ skrzyżowała ręce na piersi-­ Obecnie mieszkam.

-­ No to raczej długo tu nie zabawisz-­ odparłam.

-­ Słucham?!

-­ Nie rób z siebie większej idiotki. Przecież obie wiemy,że nie masz tu właściwie nic do szukania. No,może poza niknącą popularnością-­ odparłam zjadliwie po polsku.

W sekundę zrobiła się czerwona.

-­ Ach tak?-­ warknęła-­ To się jeszcze okaże!

-­ Powodzenia-­ prychnęłam i weszłam do windy. Podążyła za mną.

-­ Dokąd to się wybieramy?-­ zagadnęłam niewinnie-­ Bo w takim stroju możesz co najwyżej zostać hostessą w Tesco.

Miała na sobie wąską różową sukienkę opinającą ciało z dużą kokardą w pasie.

-­ Tak się składa-­ syknęła-­ Że umówiłam się Rafą Nadalem tam na dole.

Zdrętwiałam. Mówiła poważnie czy blefowała dla popisu?

-­ Doprawdy?-­ mruknęłam obojętnie,starając się opanować drżenie w głosie.

-­ Owszem. Pomoże mi wybrać nowy naciąg i rakietę. Czy to nie cudownie?-­ powiedziała słodko.

Jej twarz znów odzyskała swój dawny kolor. Teraz cała aż pękała z dumy. Zanim zdążyłam coś odwarknąć winda zatrzymała się i Caroline wyszła z niej pewnym krokiem rzucając mi ostatnie pełne pogardy spojrzenie.

Rafa stał przy wyjściu z Tonim. Najwyraźniej szykował się do wyjścia.

-­ Hej Rafaelu-­ zagadnęła słodko Caroline podchodząc do niego i chwytając za ramię-­ Jesteś gotów?

Rafa miał zmieszaną minę. Stał sztywno patrząc na nią jakby pierwszy raz widział ją na oczy.

-­ Gotów na co?-­ spytał uprzejmie.

-­ Jak to na co?-­ puściła go momentalnie-­ Miałeś mi pomóc wybrać nowy sprzęt!

-­ Ach,racja-­ westchnął-­ Przepraszam,zapomniałem.

Znów zrobiła się czerwona. Była jak jakiś blond kameleon. Jej twarz wyrażała niedowierzanie i gniew. Obróciła się na pięcie i odeszła.

Rzuciłam jej pogardliwe spojrzenie,gdy mnie mijała nie zważając na to,że mogłaby mnie rozszarpać. Zdawała się jednak go nie zauważyć i po prostu minęła mnie z impetem. W tej samej chwili Rafa mnie zauważył.

-­ Co to miało być?-­ spytałam krzyżując ręce na piersi gdy już znaleźliśmy się sam na sam w naszym pokoju.

-­ O co ci chodzi?-­ spytał cicho.

– O Caroline.

– Ach to-mruknął-­ Zapomniałem o niej

– A nie pomyślałeś żeby mi o tym powiedzieć?!-­ wybuchnęłam.

– Kochanie,przepraszam-powiedział skruszony łapiąc mnie za ręce-­ Ale sama widzisz,jestem teraz taki zapracowany,że zapomniałem o niej a co dopiero żeby ci powiedzieć. Jeszcze ta akcja z Benito...

– Co się stało?

– Ach,nic takiego-machnął ręką-­ Zwykłe nieporozumienie to wszystko.

– W porządku-­ powiedziałam uspokojona-­ Ale,następnym razem mów mi o tym. Wiesz,że jej nie ufam

– Jej czy mnie?-­ spytał z żalem w głębokich,brązowych oczach

Zamilkłam na chwilę.

– Przecież wiesz,że ci ufam-­ odparłam w końcu.

– To dlaczego prawie robisz awanturę o taką błahostkę?

– Bo ona jest zdolna do wszystkiego.

– Czy ty myślisz,że jestem głupi i dam się jej omotać? Wiesz co...

Odwrócił się i wyszedł trzaskając drzwiami. Zamknęłam oczy i policzyłam w myślach do dziesięciu.

Wrócił dopiero kiedy leżałam w łóżku i zasypiałam. Po krokach wyczułam,że nie był pijany i chociaż to nie w jego stylu,byłoby to prawdopodobne. Zamknęłam oczy udając,że śpię. Usłyszałam szelest. Wziął narzutę z brzegu łóżka i poduszkę z małej kanapy po czym położył się na podłodze.

Serce mi się ścisnęło. Walczyłam chwilę sama ze sobą a potem podniosłam się.

– Rafael?-­ wyszeptałam

– Co,chcesz mnie oskarżyć o coś jeszcze? Dalej,śmiało

Chciało mi się płakać. Dlaczego był taki niesprawiedliwy?

Położyłam się więc obok niego.

– Przepraszam misiaczku-­ wyszeptałam wtulając się w jego plecy. Nie odsunął się.-­ Nie chciałam żeby to tak zabrzmiało.

Westchnął a potem obrócił się w moja stronę. Nawet w ciemności widziałam zarys jego twarzy,chociaż oczy były wtopione w ciemność. Musiał się wykąpać,bo wyczułam zapach jego ulubionego żelu pod prysznic.

– Dlaczego? Dlaczego mi nie ufasz?-­ spytał.

– Bo wciąż nie wierzę,że nasz związek jest możliwy-­ odparłam niepewnie.

W tej chwili pewnie zmarszczył brwi.

– Jak to?

– No po prostu-­ szepnęłam-­ Wciąż nie wierzę,że ktoś taki jak ty może być z kimś takim jak ja

– Kinga co ty wygadujesz? Przecież nie różnimy się niczym od innych par-­ zdziwił się.

– Nieprawda. Ty jesteś sławny,bogaty a ja...dopiero do tego dochodzę. Jestem zwyczajna.

– I właśnie dlatego. Nie potrzebuję jakiejś gwiazdki pokroju Caroline za wszelką cenę szukającą poklasku. Potrzebuję ciebie. Taką jaką jesteś

Słabo widziałam jak się uśmiechnął i pogładził mnie po policzku. Łza zakręciła mi się w oku.

Pocałowałam go namiętnie w odpowiedzi. Odrzucił na bok narzutę i przyciągnął mnie do siebie,a ja usiadłam okrakiem i coraz żarliwiej oddawałam pocałunki. W końcu delikatnie wziął mnie na ręce i położył na łóżku całując po szyi,dekolcie,piersiach.

– Nie-­ powiedziałam w końcu stanowczo odsuwając się-­ Nie dzisiaj. Dziś chcę zasnąć w twoich ramionach i o niczym nie pamiętać.

Po chwili leżałam więc bezpiecznie wtulona w jego tors przepełniona szczęściem.

Tym razem byłam pewna swoich uczuć.

– Rafael?-­ szepnęłam.

– Tak?

– Kocham cię-­ powiedziałam z bijącym sercem.

– Ja ciebie też-­ odparł bez chwili wahania ujmując mój podbródek i składając na moich ustach ostatni tej nocy pocałunek.

*

Rano wstałam w świetnym humorze. Był początek turnieju,pogodziłam się z Rafą,wyznałam mu miłość,a Spencer ogłosił,że dziś trening odbywa się o jedenastej,bo wcześniejsza rezerwacja kortów jest niemożliwa. Czego chcieć więcej?

Gdy tylko się przebudziłam na etażerce zauważyłam tacę ze śniadaniem. Uśmiechnęłam się mimowolnie. Był taki kochany!

Ale w pokoju go nie było.

– Przestań – zganiłam się w myślach za złośliwe podejrzenia – Wczoraj tego żałowałaś,możesz pożałować po raz kolejny

Wzięłam więc do ręki tosta francuskiego i ugryzłam kawałek. Przez chwilę jadłam w milczeniu,do momentu gdy do pokoju wszedł Rafa.

– Hej skarbie – powiedział z uśmiechem.

Miał na sobie szorty i bluzę od dresu. Najwyraźniej wybierał się na trening.

– Hej – odparłam i dałam mu buziaka na powitanie – Czy ty masz trening o innej godzinie niż o dziewiątej?

– Nie. Toni jest bardzo konsekwentny. A czemu pytasz?

– Z ciekawości – odparłam szczerze – Jest bardzo...

– Stanowczy? – dokończył – Tak. A nawet bezwzględny.

– Aż tak? – przestraszyłam się nieco.

– No...w sumie.... – zmieszał się trochę przeczesując palcami włosy.

– Ej mnie możesz powiedzieć – powiedziałam czule głaszcząc go po dłoni.

– To nic wielkiego,naprawdę – kajał się coraz bardziej – Po prostu....nigdy nie miałem u niego taryfy ulgowej. Wręcz przeciwnie. Traktował mnie jak kompletne beztalencie. Nie pozwalał nikomu świętować gdy cokolwiek wygrałem,bo twierdził,że mam jeszcze dużo do zrobienia w tym kierunku. Nie chcę się skarżyć,bo dużo mu zawdzięczam,ale czasami mnie to dobija.

Otworzyłam usta ze zdziwienia.

– Jej. Nie wiedziałam. Zawsze myślałam,że to Spencer jest wcieleniem surowości. Mój biedaku – dodałam obejmując go.

Jakby się nad tym głębiej zastanowić,to było to najlepsze co mogło go spotkać. Poważnie. Może i mnie przydałby się ktoś taki? Ktoś kto wydobyłby ze mnie cały drzemiący we mnie potencjał?

Chociaż kiedy sobie pomyślę co by to oznaczało...

Niech będzie na razie tak jak jest.

– No,muszę lecieć – oznajmił Rafael wstając – Nie chcę się spóźnić. Pa,kochanie!

Uśmiechnęłam się smutno gdy wziął torbę i wyszedł. Nie chciałam tu zostać sama.

Położyłam się na wznak na łóżku i zamknęłam oczy. W takich momentach czułam się bezwartościowa i niewdzięczna losowi za to,co mi dał. Bo gdy mój mężczyzna w pocie czoła trenował odbijanie żółtej piłeczki pod okiem wujka despoty,ja-będąc w czołówce zawodowych tenisistek-jak gdyby nigdy nic wylegiwałam się na olbrzymim hotelowym łożu.

Życie jest...dziwne.

Gdy w końcu podniosłam tyłek z pościeli i ubrałam się jak należy,zadzwonił mój telefon.

– Halo? – rzuciłam nie zerkając na wyświetlacz.

– RZUCIŁA GO!!!! – w słuchawce rozległ się przeraźliwy pisk.

Rozszerzyłam oczy ze zdziwienia

– Naprawdę?

– Czy gdybym żartowała dzwoniłabym do ciebie z samego rana? – spytała lekko poirytowana Gisela.

– No w sumie...

– Dobra,może i tak – ucięła tłumiąc chichot – Ale przysięgam,że to prawda.

– O kurczę – zachichotałam – Niech tylko Rafa wróci z treningu!

Przez chwilę chichotałyśmy do słuchawek jak małe dziewczynki aż w końcu otrzeźwiałam i zapytałam:

– A tak właściwie z jakiego powodu?

– Podobno „nie miał dla niej wystarczająco dużo czasu” – powiedziała przedrzeźniając ton Zairy

– Jaaasne – mruknęłam przeciągle – Wszyscy wiemy że wpadłaś mu w oko.

– Tak myślisz? – spytała piskliwym głosem.

– Pewnie. Widziałam jak na ciebie patrzył wtedy w Cincinatti! Kuj żelazo póki gorące!

– Postaram się...ale jak?

– Hm...pogniewałabyś się,gdybym wtajemniczyła Rafę?

– Sama nie wiem...

– Halo,oni się przyjaźnią – przewróciłam oczami.

– No właśnie – podchwyciła – Rafa mu powie.

– Gwarantuję ci,że nie. Jakoś go przekonam. To co?

Przez chwilę milczała a potem westchnęła ciężko i powiedziała:

– Niech będzie. Zadzwoń do mnie jak czegoś się dowiesz. To pa!

Jasne. Na pewno się czegoś dowiem

Trouble in paradise.
Wimbledon się zakończył słodko-gorzko. Ale to temat do pogawędek. Jeśli chodzi o poprzednią część to bez obaw. Nie będzie tu żadnego Greya,nic z tych rzeczy :D Po prostu wyjaśniłam o co chodziło w zakładzie z Giselą a resztę dopowiedzcie sobie sami :D
Do piątku !
Gatique