2.6 Bądź dzielna...

Siedzieliśmy w naszym apartamencie do późna. Wypiliśmy chyba ze trzy butelki szampana i dyskutowaliśmy o różnych szczegółach dotyczących meczu albo po prostu o jakichś bzdurach. A było to naprawdę ciekawe biorąc pod uwagę ilość alkoholu wypitego przez niektóre osoby.

– Masz chwilę? – spytała Marina nieśmiało wychylając się zza drzwi do naszej sypialni gdy wszyscy już wyszli

– Jasne – odparłam i skinęłam głową ustawiając puchar Suzanne Lenglen na szafce – Spójrz na niego. Cudownie,że mogę go zatrzymać na kolejny rok. Jest piękny!

– Taaak – odparła przeciągle siadając na łóżku. Wydawała się nieco spięta. – Cudowny

– No,więc opowiedz mi wszystko. Od początku – powiedziałam podekscytowana przysuwając sobie fotel.

Poruszyła się niespokojnie.

– Hmm,a co dokładnie chcesz wiedzieć?

– No...wszystko!Najlepiej powiedz mi który to miesiąc?

– Lekarz twierdzi,że początek trzeciego – uśmiechnęła się blado,ale wciąż wydawała się niespokojna.

– Tyle czasu trzymałaś to przede mną w tajemnicy? – udałam oburzenie i roześmiałam się

Zachichotała nerwowo i spuściła wzrok.

– Dowiedziałam się dopiero tydzień temu. Sama byłam zaskoczona...

Przyjrzałam jej się uważniej. Wcześniej promieniowała radością,ale teraz wyglądała tak,jakby się czegoś bała.

– Marino,czy wszystko w porządku? – spytałam zaniepokojona – Powiedz...czy ciąża jest zagrożona?

Podniosła gwałtownie głowę.

– Co?Och nie. Wszystko jest w porządku,naprawdę – posłała mi uspokajające spojrzenie,chwyciła moją dłoń i odetchnęła głęboko – Tylko,że...musimy odejść

– My? – uniosłam brwi

– Tak...ja i Spencer – oznajmiła trzęsącym się głosem.

Otworzyłam usta ,ale nawet gdybym chciała coś powiedzieć to nie mogłam. Wiedziałam do czego ona zmierza. Moje oczy momentalnie napełniły się łzami. Musiała to zauważyć mimo dość słabego oświetlenia,bo dodała szybko:

– Oczywiście nie od razu. Za miesiąc,może dwa...

Pokiwałam wolno głową przełykając jej słowa,jakby były octem. Powoli i z bólem.

– Jak? – wykrztusiłam jedynie

Marina westchnęła i wstała,żeby mnie objąć. Jej chude ramiona oplotły moją klatkę piersiową. Nic a nic mi to nie pomogło.

– Kochanie,zrozum. Tak będzie lepiej. A teraz przepraszam,muszę już iść. Wybacz,że zepsułam ci wieczór

Oznajmiła i zamknęła za sobą drzwi z cichym trzaskiem zostawiając mnie samą z tą czarą goryczy. Nie byłam gotowa,żeby ją przełknąć. Po prostu...jeszcze nie nadszedł na to czas.

Przymknęłam oczy i pozwoliłam,by po moim policzku spłynęła samotna łza.

– Och,cześć,już jesteś? – spytał zdziwiony Rafael wchodząc do pokoju – Myślałem,że jesteś jeszcze na dole.

Wszedł do pokoju i dotknął mojego ramienia. Wzdrygnęłam się lekko i przestałam wpatrywać w puchar.

– Wszystko dobrze? – spytał całując mnie w skroń.

Szybko starłam łzę z policzka i odwróciłam się do niego. Chciałam się uśmiechnąć,ale zamiast tego moją twarz wykrzywił grymas.

– Oczywiście. Dlaczego?

Przyjrzał mi się uważniej. Zdawało mi się,że wiedział co tak naprawdę się stało,ale mimo to nie dał nic po sobie poznać. W końcu wzruszył ramionami i pociągnął mnie do góry mówiąc:

– No,to chodź tu. Musimy uczcić twoje zwycięstwo.

Zaczął mnie całować i obejmować,chociaż ja kompletnie nie miałam na to ochoty. Z trudem znajdowałam siłę,żeby oddawać pocałunki. Wreszcie,gdy jego dłonie znalazły się pod moją bluzką odepchnęłam go.

– Nie mogę – wykrztusiłam połykając łzy – Nie chcę.

– Co ci... – zaczął Rafael wyciągając w moim kierunku dłoń,ja nagle wybuchnęłam płaczem i rzuciłam się na łóżko.

– Kinga... – powiedział łagodnie – Uspokój się,to że odchodzą....

– Wiedziałeś o tym?! – krzyknęłam zrywając się nagle zaskoczona – Wszyscy wiedzieli,tylko nie ja?!

Zaklął pod nosem i ze złością uderzył w udo.

– No? – syknęłam pociągając nosem – Odpowiedz!Wszyscy wiedzieli oprócz mnie?

– Tak – westchnął – A miałem się nie wygadać...

Zaśmiałam się nerwowo.

– Czyli uważacie,że nie jestem wystarczająco silna by sobie z tym poradzić i dlatego dowiedziałam się ostatnia? – powiedziałam sarkastycznie.

– Oczywiście,że nie – odparł szybko i objął mnie ramieniem,na co tym razem mu pozwoliłam – Nie chcieliśmy cię rozpraszać,to wszystko.

– Więc lepiej było mi zepsuć radość świętowania?

– Gdybyśmy zrobili to wcześniej to nie miałabyś czego świętować.

– Mylisz się – powiedziałam stanowczo – Przynajmniej miałabym chęć żeby zwyciężyć. A teraz robi mi się niedobrze,gdy na niego patrzę mając świadomość,że już nigdy więcej po niego nie sięgnę!

Wskazałam głową na puchar,wielki i błyszczący stojący na szafce,nieświadomy powagi sytuacji.

– Skąd to wiesz?

– W obecnej sytuacji na pewno nie – pociągnęłam nosem i uroniłam łzę,gdy wyobraziłam sobie co mnie czeka

Uniósł brwi.

– Przecież nie zostaniesz bez trenera-oznajmił zdziwiony moja reakcją.

Wyrwałam się z jego uścisku.

– Dokładnie. O to właśnie chodzi – warknęłam.

Pokiwał głową ze zrozumieniem.

– Ach,to o to ci chodzi!Ty się go boisz. – stwierdził.

– Nieprawda!

– Nie kłam,przecież wiem o tym doskonale – uciął.

Wciągnęłam powietrze głęboko w płuca,po czym wypuściłam je z głośnym świstem.

– Dobra. Może masz rację...masz rację – dodałam szybko widząc jego wzrok-Ale nawet pomimo to nie sądzę,żebym była gotowa na nowego trenera w tak krótkim czasie.

– Cóż,nie masz wyjścia – stwierdził – Albo to albo...

– Albo co?Koniec kariery? – żachnęłam się.

– Kinga,może lepiej to wszystko przemyśl jutro na spokojnie. Idź wziąć prysznic i chodź spać. Sen dobrze ci teraz zrobi – powiedział z troską.

– No dobrze – westchnęłam wstając i ocierając policzki mokre od łez i resztek tuszu

– Dzielna dziewczynka – odparł z uśmiechem gładząc mnie po ramieniu.

– Dzielna? – spytałam zdziwiona 

– Wiem,że potrafisz być dzielna – odparł chowając nogi pod zimną satynową kołdrę – Idź już. Czekam tu na ciebie

Rafael miał rację. Prysznic pomógł mi się opanować. Po kilku minutach czułam się tak,jakby nic się nie wydarzyło. Gdy tylko wyszłam z łazienki,spojrzałam na nieskazitelny dowód mojego sukcesu i uśmiechnęłam się. Nie. Wszystko jest w porządku. Nic złego się nie wydarzyło.

W nocy nie spałam jednak tak dobrze. Co prawda zanim się położyłam zdążyłam się uspokoić,ale to i tak nic nie dało. Podświadomie wciąż pamiętałam co się wydarzyło. Obudził mnie sen,w którym to Toni nie pozwolił mi grać. Płakałam,błagałam,ale wszystko na nic. Skończyłam karierę zawodowej tenisistki w wieku dwudziestu trzech lat. Niemalże jak Anna Kurnikova. Co za ironia.

Nie mogłam zasnąć,więc po cichu wysunęłam się z łóżka,nie chcąc budzić Rafaela,który powinien dobrze się wyspać przed meczem. A poza tym spał tak słodko,że za nic w świecie nie chciałam mu przeszkodzić.

Zeszłam na dół do kuchni,bo nabrałam chęci na kakałko. Tylko czy mieli coś takiego w tym wypasionym na maksa apartamencie?

Szperałam po szafkach najciszej jak się dało,ale nic z tego. Żadnego kakałka. Ani nawet bezkofeinowej kawy!

– Maribel,jesteś moją bohaterką – szepnęłam do siebie,bo gdy otworzyłam zamrażarkę

znalazłam w niej pudełko lodów.

Usiadłam na blacie,przygotowałam sobie wielką łyżkę i zaczęłam się zajadać tą kremową rozkoszą. Lody zawsze bardzo dobrze robiły mi na stres,ale jak wiadomo nie mogę ich jeść za wiele. Z tego też tytułu na jakiś czas się z nimi rozstałam. Aż do teraz. Uśmiechałam się do siebie jak głupia pakując sobie do ust kolejne łyżeczki.

– Spencer mnie zabije – pomyślałam z satysfakcją,że robię coś zakazanego. Jednak owa satysfakcja zniknęła równie szybko jak się pojawiła.

No właśnie. Spencer.

Odłożyłam łyżkę i schowałam pudełko z powrotem do lodówki. Nagle straciłam cały apetyt. Spojrzałam na zegar.3:54.

Nie mogę spędzić przecież całej nocy na zadręczaniu się. Wróciłam więc do sypialni i postanowiłam zasnąć choćby nie wiem co. Gdy już wsunęłam się pod kołdrę,Rafael objął mnie przez sen ramieniem. Uśmiechnęłam się delikatnie i ułożyłam się do snu.

Rano obudziłam się dość wcześnie,bo już o ósmej byłam na nogach(wiadomo,że wielki dzień finału i tak dalej,ale wciąż nie potrafiłam wyzbyć się uczucia ociężałego serca). Miałam przecież na głowie rozmowę z Mariną i Spencerem,jak mogłabym spać spokojnie?

Mecz rozpocznie się dopiero o piętnastej,ale Rafa już poleciał na trening. Toni był nieugięty,nie zapowiada się to szczególnie dobrze.

Śniadanie zjadłam sama,nie chciałam teraz widzieć nikogo,to byłoby niezręczne,jestem przekonana że nie tylko dla mnie,ale dla samych zainteresowanych też. Ubrałam dzisiaj białe spodnie i bladoróżowy top w kropki bez ramiączek. Włosy rozpuściłam pozwalając by opadały na moje ramiona łagodnymi falami. Od zeszłego roku urosły kilka dobrych centymetrów i prezentowały się naprawdę przyzwoicie. Usłyszałam pukanie do drzwi.

– Proszę – rzuciłam obojętnie,podczas gdy serce podskoczyło mi do gardła.

– To ja – odparła blondynka z nieśmiałym uśmiechem wchodząc do pokoju – Jak się czujesz?

Wzruszyłam ramionami.

– Dobrze – skłamałam.

– Naprawdę? – spytała podejrzliwie Marina

– Nie. Oczywiście że nie. W nocy obżerałam się lodami rozpaczając,że Spencer mnie za to zabije,podczas gdy Toni zrobiłby to naprawdę – wyrzuciłam z siebie na jednym oddechu

– Och – powiedziała ze smutkiem – Nie sądziłam,że to będzie dla ciebie aż takie trudne...Myślałam,że będziesz się cieszyć....

– Marino,ja się cieszę – wzięłam ją za rękę i podniosłam głowę. Do tej pory nie spojrzałam jej w oczy – I rozumiem to. Naprawdę.

Powtórzyłam z naciskiem ostatnie słowo ściskając mocniej jej rękę.

– Tylko,że prawda leży gdzie indziej. Prawda jest taka,że po waszym odejściu zostanę porzucona na pastwę Toniego i Benita. Nie jestem gotowa na taką zmianę tak nagle. Pracowałam z wami tyle lat,że zwyczajnie was pokochałam. Ciężko mi będzie się rozstać.

– Och kochanie,to takie miłe – objęła mnie – Ja również zdążyłam cię pokochać,jesteś obecnie moją najlepszą przyjaciółką.

Poczułam coś mokrego na moim nagim ramieniu i zdałam sobie sprawę,że Marina płacze.

– Ej – wysunęłam się z uścisku i popatrzyłam na jej zaszklone błękitne oczy z trudem ukrywając własne łzy – Nie płacz,jakoś sobie poradzę. Teraz ty jesteś najważniejsza. Ty i twoja rodzina.

Pociągnęła nosem spuszczając wzrok.

– Ale będzie mi ciężko ze świadomością,że jesteś nieszczęśliwa przez nas.

– Nie będę nieszczęśliwa. Będzie mi ciężko zaakceptować zmianę,ale poradzę sobie. Nie z takimi rzeczami sobie radziłam...

Zabawne. Im częściej to powtarzałam tym mocniej sama w to wierzyłam. Może faktycznie nie będzie tak źle.

– Jesteś pewna? – spytała ocierając łzę i zmazując sobie tusz.

– Jak najbardziej – uśmiechnęłam się i przytuliłam ją po raz kolejny.

– Można? – odezwał się męski głos pukający w drzwi. Do pokoju wszedł Spencer. – Kinga,wszystko w porządku?

Skinęłam głową na Marinę,która wciąż płakała.

– Ej kochanie,uspokój się. Będzie dobrze – podszedł i uścisnął nas obie – Musi być

I kiedy przytulałam się do jego klującego zarostu,który zdążył odrosnąć w pełni wierzyłam,że tak właśnie będzie.

Uprzedzałam,że wątek Mariny i Spencera w tej części będzie słodko-gorzki :D No ale przecież o to chodzi. Chciałam oficjalnie poinformować,że od środy można mnie znaleźć też tutaj: http://supernatural-love-story.blogspot.com/ . Tematyka diametralnie inna,ale może komuś z czytających przypadnie do gustu ;)

Lecę zrobić zapasy kawy na nocne oglądanie. Dzisiaj organizatorzy się nie popisali. 

Gatique