1.19 But you put on quite a show...

Gdy godzinę później weszłam na kort by rozegrać spotkanie,wciąż miałam ślady łez na policzkach. Widmo tej kłótni i nieufności jaką w stosunku do mnie okazał Rafael ciągle widniało mi przed oczami i nie umiałam skutecznie skupić się na grze. Zazwyczaj adrenalina pomaga się włączyć w rywalizację i przemienić ewentualny gniew w sportową energię,ale nie tym razem. Ta sytuacja nijak nie mogła wyzwolić we mnie żądzy zwycięstwa.

Dobrze,że w turniejach Wielkiego Szlema trener nie może wejść na kort i udzielić porady,bo gdyby Spencer to zrobił-a gwarantuję,że zrobiłby to gdyby tylko mógł-porządnie by na mnie nawrzeszczał.

Drugi set był nieco lepszy,doprowadzenie do tie-breaka po pierwszym secie przegranym do dwóch było sukcesem samym w sobie. Jednak nie oszukując się to była tylko i wyłącznie wina Kanepi,która znacząco obniżyła poziom. W tie breaku nie miałam już nic do powiedzenia i przegrałam go do jednego. Od początku meczu byłam z góry pogodzona z porażką.

Odwołałam obie konferencje prasowe wykręcając się urazem barku. Byłam wrakiem samej siebie,ten mecz,mimo że z góry skazałam go na porażkę dodatkowo mnie dobił.

– Kinga do jasnej cholery,co się z tobą działo?! – krzyczał Spencer w korytarzu prowadzącym z szatni na zewnątrz.

– Przepraszam. Nie jestem teraz w stanie o tym rozmawiać – wymruczałam pod nosem i jak gdyby nigdy nic odeszłam.

W drodze powrotnej męczyły mnie wyrzuty sumienia. Bo co jeśli Rafa naprawdę chciał dla nas dobrze,a ja to zepsułam? Co jeśli byłam skończoną egoistką? Postanowiłam porozmawiać z nim gdy tylko dotrę do hotelu. A jak spotkam na korytarzu Woźniacką to łeb jej urwę!

Jednak Rafa nie był sam. Rozmawiał z kimś. Przystanęłam na chwilę i nadsłuchiwałam rozmowy między nim a-jeśli się nie myliłam-Tomeu Salvą.

– Bo ona uważa,że się jej wstydziłem...

– A nie jest tak?

– Nie.

– Ale przecież do tej pory uparcie twierdziłeś,że nie potrafisz sobie wyobrazić związku z kobietą spoza Majorki,a co dopiero z innego kraju!

– Bo nie potrafię.

- A jednak... – nagle,sama nie wiedząc jak wtargnęłam do pokoju – Kłamałeś. Przez cały ten czas mnie okłamywałeś. Jak mogłeś mi wmawiać,że mnie kochasz?

Tomeu wyglądał na niezwykle onieśmielonego,a Rafael na zaskoczonego.

– Kinga,to nie tak...

– A jak?! – ryknęłam ze łzami w oczach – Byłam dla ciebie eksperymentem. Zabaweczką,którą się bawisz będąc w trasie! Nie miałam pojęcia,że możesz być tak bezduszny. Ty,taki dobry i wyrozumiały!

Próbował jeszcze coś powiedzieć,ale nie dał rady. Przeczesał nerwowo palcami włosy i odchylił głowę do tyłu. Tomeu się ulotnił,więc zaczęłam pakować swoje rzeczy. Rafael milczał,aż w końcu bąknął tylko „Przepraszam” i wybiegł z pokoju. Pakowałam swoje rzeczy zalewając się łzami,po czym poszłam do Mariny. Objęła mnie czule widząc w jakim stanie jestem i oznajmiła po prostu:

– Lecimy jutro o 7 rano.

*

Tej nocy spałam w pokoju Mariny,zaś ona sama zgodziła się spać dziś razem ze Spencerem (Wreszcie!),chociaż spałam to nie najlepsze określenie. Całą noc przewracałam się z boku na bok nie mogąc powstrzymać myśli. Na samolot wstałam już o trzeciej,zrobiłam sobie kawy i popijałam ją pochlipując. Jakim cudem mężczyzna,którego uważałam za ideał mógł się okazać takim rozczarowaniem?Faceci to jednak świnie.

To nawet było porównywalne z moim poprzednim związkiem,tyle że tamten zakończył się zdradą z kobietą,a ten-z egoizmem. Ukryłam twarz w dłoniach i policzyłam do dziesięciu,a potem zaczęłam po cichu śpiewać.

– But you put on quite a show,really had me going,but now it's time to go,curtain's finally closing,that was quite a show,very entertaining,but it's over now
Go on and take a bow. [...]And the award for The Best Lier goes to you-szepnęłam na koniec – Please,what else is on? *

*

Zdawałam sobie oczywiście sprawę,że to było po prostu żałosne,że powinnam być silna i zdecydowana,ale prawda była taka,że jeśli na czymś mi zależało nie potrafiłam powiedzieć sobie :”dość”.Łatwo mi przyszło spławienie Fernando,bo kompletnie mi na nim nie zależało,ale pokochałam Rafaela i nie było to łatwe. Robię coś dla zabawy-robię to bez napięć i stresu,robię coś na poważnie-jestem spięta i zdenerwowana.

Taka już moja skomplikowana kobieca natura.

Około piątej do pokoju wkroczyła Marina. Miała na sobie zielony szlafrok,a włosy niedbale związane w węzeł.

– Jak się czujesz? – powiedziała i ziewnęła przeciągle. Wskazłam jej ręką kubek z kawą.

– Dzięki – mruknęła siadając na skraju łózka i upijając łyk z drugiego kubka – Więc?

Westchnęłam ciężko wpatrując się w okno.

– Okropnie – odwróciłam się w jej stronę – Nie mogłam spać przez całą noc.

Pokiwała głową ze smutkiem.

– Powinnam się z tym pogodzić – oznajmiłam po prostu – Nic innego nie mogę zrobić.

– A nie chcesz z nim porozmawiać?

– Nie ma o czym. Doskonale już wszystko wiem

– Jak chcesz. Nie będę ci na siłę dawać rad ani pocieszać – skwitowała.

Samolot wystartował z półgodzinnym opóźnieniem doprowadzając mnie przy okazji do szału. Chciałam jak najszybciej opuścić to miasto,które przysporzyło mi tak wielu problemów. Zdążyłam przynajmniej opowiedzieć o wszystkim Marinie. Spencer,jak zwykle zresztą wracał do siebie innym samolotem,a my dwie miałyśmy szansę na przeprowadzenie poważnej rozmowy. Opowiedziałam jej więc o całej sytuacji. Tym razem spojrzała na wszystko pod kątem zawodowym.

– Musisz się jak najszybciej pozbierać,bo nie będziesz w stanie trenować w przyszłym tygodniu!
W następną środę leciałam do Londynu,żeby potrenować ze Spencerem w ośrodku,w którym pracuje. Stwierdził,że ma ze mną dużo roboty,więc nie było czasu do stracenia.

– Wiem. Dojdę do siebie – obiecałam – A tak z ciekawości,zamierzasz się pojawić?

– Prawdopodobnie tak. Sama rozumiesz,nie mamy za dużo czasu żeby pobyć ze sobą sam na sam – powiedziała z lekkim zawstydzeniem – No i nie mam nic do roboty.

– Robi się ciekawie – uśmiechnęłam się lekko i założyłam na uszy słuchawki pogrążając się w „Take a bow”,piosence przy której pogrążałam się w rozpaczy tego samego ranka.

Lot przebiegł bez większych komplikacji,mimo że potwornie się dłużył. W końcu,kiedy dotknęłam polskiej ziemi byłam najszczęśliwszą osobą na świecie,wolną od zgiełku i chaosu Nowego Jorku i mojego własnego życia.

*Odwaliłeś niezłą szopkę,naprawdę się przejęłam. Ale czas już iść. Kurtyna się opuszcza. To było kompletne przedstawienie. Bardzo zabawne, ale nadszedł koniec. Idź i ukłoń się. […] Nagroda dla Najlepszego Kłamcy wędruje do Ciebie,proszę,coś jeszcze?

Dorwało się dziecko do Internetu i jest rozdział hahaha :D

Karmelku nie wiem jakim cudem w komentarzach do poprzednich rozdziałów rozszyfrowałaś wszystko jak będzie. Wiedźmy same tu są !

Piosenka "Take a bow" oczywiście jest Rihanny. Pobawiłam się dzisiaj w szaloną z tytułami piosenek w rodziałach :D

Nie wiem kiedy następny, bo ciągle jestem za granicą, ale wszystko wróci do normy od 6 sierpnia.

Jeszcze troszkę i koniec 1 części. 

Do następnego !

Gatique