3.8 Podejrzana numer jeden

 – No to witaj Paryżu – mruknęłam wychodząc przez rękaw z samolotu do budynku lotniska. Zanim wylądowaliśmy,samolot krążył około piętnastu minut nad pasem. Nigdy nie wiedziałam takiej ulewy we Francji;było szaro,mgliście,a deszcz ciął na skos. Serce zabiło mi radośnie,gdy tylko samolot dotknął kołami ziemi.

– Niezła ulewa,co? – Rafael uśmiechnął się do przygaszonej Emeline. – Chyba nieczęsto tutaj takie bywają.

Emeline pokręciła głową i przyspieszyła kroku. Idący przed nami Toni wydał z siebie pomruk sygnalizujący co o niej myśli.

– Dziwnie się zachowuje – szepnęłam do Rafaela – Od kiedy wiadomo było,że lecimy na Rolanda straciła zapał do wszystkiego.

A przede wszystkim do złośliwych komentarzy.

– Też to zauważyłem – przyznał Rafa – Myślisz,że tęskniła za ojczyzną?

– Wątpię. Gdyby tęskniła byłaby teraz szczęśliwa – wskazałam głową na brązową grzywkę znikającą w korytarzu prowadzącego do odbioru bagaży.

– Powinniśmy jakoś ją pocieszyć...

– Nawet o tym nie myśl! – zaprzeczyłam gwałtowniej niż zamierzałam

– Uuu,ktoś tu jest zazdrosny? – Dał mi lekkiego kuksańca w żebro.

– Nawet jeśli to co?

– Kinga,skarbie powtarzam ci po raz kolejny,że...

– Wiem co chcesz mi powiedzieć – przerwałam – Ale ja wciąż jej nie ufam. Niech rozegra swoje sprawy sama ze sobą. Nas to nie dotyczy.

Na lotnisku utknęli także Gisela z Juanem. Nie były to wymarzone okoliczności do spotkania,ale dobrze było ich widzieć.

– Ciekawa jestem jak długo to jeszcze potrwa – marudziła znudzona czekaniem Gisela – Mam ochotę na kąpiel. Albo chociaż na prysznic.

Emelinie stała cicho i rozglądała się na boki z niepokojem. Gisela spojrzała na nią z ukosa i rzuciła mi pytające spojrzenie. Wzruszyłam ramionami. Sama chciałabym wiedzieć,a poza tym to nie były odpowiednie okoliczności do takiej rozmowy.

Z nudów rozciągnęłam się na sztywnym krześle w poczekalni i zaczęłam rozgrywać w głowie mecz.

Stanęłam przy linii serwisowej i wygładziłam spódniczkę barwy królewskiego błękitu z pistacjową lamówką. Odbiłam piłkę kilka razy od ziemi uwalniając kłęby rdzawej,kruchej mączki.

Nie wiem,kto stał naprzeciw mnie;mogła to być Woźniacka,Agnieszka czy nawet Serena Williams. Nie miało to najmniejszego znaczenia,należało przede wszystkim dobrze wejść w mecz.

Piłka poszybowała z prędkością około stu sześćdziesięciu kilometrów na godzinę w kierunku beckhendu rywalki,która odbiła z powrotem. Zagrałam w tamtą stronę jeszcze kilka razy aż tamta nie zdążyła do następnej piłki.

Dobrze,po swojemu.

Zdecydowałam dołożyć nieco siły do serwisu. Rywalka odegrała wysoko,a ja mogłam skończyć piłkę szybkim drive-wolejem.

Coraz lepiej.

Chciałam powtórzyć,ale szala serwisu przechyliła się na stronę siły,zamiast być na równi z topspinem i w konsekwencji pierwszy serwis do poprawki. Najbezpieczniej będzie zagrać kick-serwis. Nie spodziewałam się jednak tak głębokiej piłki na samą linię i odebrałam ją spod nóg. Wylądowała w samym środku siatki.

Bańka napięcia związanego z pierwszymi punktami zdążyła prysnąć.

Wprowadziłam piłkę do gry. Niezbyt kąśliwie,akurat tak by stworzyć sobie sytuację w punkcie. Odegrała na linię boczną. Pobiegałam trochę rozrzucając piłkę na prawo i lewo,a na koniec znów na lewo. Nie wytrzymała i strzeliła rozpaczliwie w poszukiwaniu linii,przez wysoką siatkę,ale piłka poszybowała na korytarz deblowy.

Może mała zmiana kierunku?

Tym razem dobry serwis na linię,return na środek i łatwo skończony punkt w beckhendowy róg dający mi gem otwarcia.

Po pierwszym gemie wiadomo o rywalce właściwie wszystko,nawet jeśli wcześniej się z nią nie grało. Czy uderza mocno,czy też nie. Czy biega szybko,a może wolno?Czy broni się skutecznie,czy nie,bo jest wolna?Oraz,najważniejsze-jakie ma nastawienie do dzisiejszego meczu.

Czułam smak wody i napojów energetycznych pitych podczas pierwszej przerwy i w ciągu całego meczu. Otarłam dłonie z potu i wstałam,by ustawić się do returnu w kolejnym gemie...

– Hej,jesteś tutaj?

Zamrugałam kilka razy gdy Juan pomachał mi przed oczami dłonią. Ach tak. Jestem w Paryżu. Ale jeszcze nie tam gdzie być powinnam.

Gdy dotarliśmy w końcu do hotelu,miałam dość wszystkiego. Od razu zeszłam do baru i zamówiłam sobie drinka. Nie umknęło mojej uwadze,że Emeline zniknęła gdzieś wśród całego zgiełku.

Zamieszałam kostkami lodu w kubku. Wyraźnie się mnie ostatnio przestraszyła,kiedy powiedziałam że ją zwolnię. Od tego czasu trzyma się na dystans i pilnuje się nawet w stosunku do Rafaela. A teraz znika gdzieś od razu po wylądowaniu...

Potrzebowałam Giseli i jej teorii spiskowych.

– Mogłaś mieć rację – syknęłam pociągając ją za ramię. W tym roku oboje z Pico zaszaleli i wynajęli apartament w tym samym hotelu co my.

– Ale z czym? – Blondynka zmarszczyła brwi i upiła ze słomki łyk czerwonego drinka.

– Z nią – szepnęłam i zamówiłam sobie kolejnego, po czym zaprowadziłam ją do wolnego stolika.

– Co dokładnie masz na myśli?

– Pamiętasz nasze zakupy w Palmie? – Kiedy skinęła głową dodałam: – Powiedziałaś wtedy,że Emeline może być zbiegłą kryminalistką i tak dalej...

– Ach tak,owszem – Delikatne zmarszczki na jej czole się wygładziły rozjaśniając jej twarz – Podtrzymuję.

– I ja też.

– Że jak?! – Spojrzała na mnie wstrząśnięta.

– Tak. Na lotnisku zachowywała się dziwnie,ale teraz kiedy jesteśmy w samym sercu Paryża to się robi podejrzane. Tak jakby dopiero do niej dotarło,że wróciła do swojego kraju.

– Hm... – Gisela zamieszała słomką,po czym pociągnęła wolno łyk – Może i miałam rację. Jeśli ma jakiejś problemy z tutejszym prawem,to ma przed czym się kryć.

– Właśnie – przytaknęłam – Zaczynam się niepokoić,kogo przyjęliśmy pod swój dach.

– Do pracy,a nie pod dach – zauważyła

– Jeśli do pracy to i do rodziny. Prosta logika Nadalów.

Upiłam potężny łyk drinka. Zaczynałam czuć krążącą szybciej w żyłach krew. Jeśli wypiję jeszcze parę takich,może uda mi się coś wymyślić.

– Co Rafa na to? – spytała Gi

– Jeszcze z nim nie rozmawiałam.

– Zrób to jak najszybciej. Na pewno weźmie twoje spostrzeżenia pod uwagę.

– A jeśli nie? On twierdzi,że jestem po prostu zazdrosna.

Przewróciła oczami.

– Zazdrość swoją drogą. Ale gołym okiem widać,że coś z nią jest nie tak.

Westchnęłam. Dlaczego musiałam mieć na głowie tyle problemów?Zaczęło się od nieudanych prób zajścia w ciążę,a skończyło na rzeczniczce prasowej o podważalnej reputacji.

Nie ma to jak mieć ciekawe życie.

*

Nazajutrz po treningu w samym sercu upału(Co za paradoks!Wczoraj na lot lało jak z cebra,a dzisiaj na trening słońce grzeje niemiłosiernie)złapałam Rafę w szatni. Popatrzył na mnie zdziwiony,gdy znalazłam się tuż przy jego szafce.

– Kinga – powiedział. – Co tutaj robisz?

– Musimy pogadać – stwierdziłam bez ogródek.

– Komuś coś się stało? – Jego oczy błysnęły niepokojem – Nabawiłaś się jakiejś kontuzji? – Jego rysy twarzy nagle złagodniały-Jesteś...?

– Nie – przerwałam zaciskając dłonie w pięści – Nie o to chodzi do cholery!

– W takim razie o co? – Oparł się o szafkę.

– O Emeline.

Przewrócił oczami z jękiem.

– Znowu?Co tym razem?

Nie podobał mi się ton jakim to powiedział. Zdążył chyba ją polubić i teraz z pewnością będzie jej bronił.

Odetchnęłam głęboko i skrzyżowałam ręce na piersi.

– Od pewnego czasu...kilku dni przed wylotem...zachowuje się bardzo podejrzanie. Sam to zauważyłeś – dodałam z naciskiem.

– Owszem – skinął głową. – Ty jednak stwierdziłaś,że mamy się nie mieszać do jej spraw.

– O ile nie będą rzutować na jej pracę...

Rzucił mi pytające spojrzenie a ja oddaliłam się na kilka kroków.

– Miałam dzisiaj konferencję,nic ważnego jak się okazało. Tyle,że dowiedziałam się o tym zaledwie pół godziny wcześniej po telefonie od organizatorów.

– Emeline o tym wiedziała?

– Tak. Powiedzieli,że to z nią kontaktowali się w tej sprawie. Miała przekazać mi wiadomość osobiście.

Rafael westchnął i przeczesał palcami włosy.

– Zgodzisz się chyba ze mną,że tak być nie powinno? – zmrużyłam oczy nastawiona na dyskusję o mojej rzekomej,bądź też nie,zazdrości.

– Zdecydowanie nie powinno – oznajmił stanowczo. – Będzie musiała nam wyjaśnić kilka spraw.

No. Może wreszcie przejrzał na oczy.

– Rafael?

– Hm?

– Zaczynam trochę się bać – powiedziałam wstydliwie spuszczając wzrok.

– Czego kochanie? – spytał z troska w głosie i dotknął mojego nagiego ramienia.

– Jej. Nic o niej nie wiemy. Skąd się wzięła?Dla kogo pracowała?Wiesz takie rzeczy?

– Nie – przyznał ze zdziwieniem – Benito za nią ręczył...dlaczego miałbym nie wierzyć komuś,kto nigdy mnie nie zawiódł?

– Dlatego,że on też niewiele wiedział – zasugerowałam – Inaczej na pewno by nas uprzedził.

Milczał przez chwilę. W końcu ruszył z powrotem do szafki,wziął wszystkie rzeczy i zagarnął mnie ramieniem.

– Dokąd idziemy?

– Zjedzmy coś. A potem trzeba uporządkować pewne sprawy.